Read El africano by J.M.G. Le Clézio Online


Todo ser humano es el resultado de un padre y de una madre. Se puede no reconocerlos, no quererlos, se puede dudar de ellos. Pero están allí, con su cara, sus actitudes, sus modales y sus manías, sus ilusiones, sus esperanzas, la forma de sus manos y de los dedos del pie, el color de sus ojos y de su pelo, su manera de hablar, sus pensamientos, probablemente la edad de suTodo ser humano es el resultado de un padre y de una madre. Se puede no reconocerlos, no quererlos, se puede dudar de ellos. Pero están allí, con su cara, sus actitudes, sus modales y sus manías, sus ilusiones, sus esperanzas, la forma de sus manos y de los dedos del pie, el color de sus ojos y de su pelo, su manera de hablar, sus pensamientos, probablemente la edad de su muerte, todo esto ha pasado a nosotros. Durante mucho tiempo imaginé que mi madre era negra. Me había inventado una historia, un pasado, para huir de la realidad, a mi regreso desde África a Francia, donde no conocía a nadie, donde me había convertido en un extranjero. Más tarde descubrí, cuando mi padre, al jubilarse, volvió a vivir con nosotros en Francia, que el africano era él. Fue difícil admitirlo. Debí retroceder, recomenzar, tratar de comprender. En recuerdo de todo eso he escrito "El africano"....

Title : El africano
Author :
Rating :
ISBN : 9789871156580
Format Type : Paperback
Number of Pages : 144 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

El africano Reviews

  • Ahmad Sharabiani
    2019-04-22 03:29

    L'Africain = The African, Jean-Marie G. Le Clézio تاریخ نخستین خوانش: هجدهم ماه نوامبر سال 2006 میلادیعنوان: آفریقایی ؛ نویسنده: ژان - ماری گوستاو لو کلزیو؛ مترجم: آزیتا همپارتیان؛ تهران، نیلوفر، 1387، 116 ص، شابک: 9789644483301؛ موضوع: سرگذشتنامه ژان ماری گوستاو لوکلزیو 1940 م - سیر و سیاحت نیجریه، قرن 21مدر سال 1387 با ترجمه آناهیتا تدین، انتشارات روزگار ، در 149 صهر انسانی حاصل یک پدر و مادر است. میشود نشناختشان، دوستشان نداشت، میشود به آنها شک کرد. اما آنها اینجایند، با چهره هاشان، حالاتشان، عادات و وسواسشان، توهم هاشان، امیدهاشان، شکل دستها و انگشتانشان، رنگ چشمها و موهاشان، طرز حرف زدنشان، افکارشان، شاید سنشان هنگام مرگ، تمام اینها در درون ما رخ داده است. مدتها در رؤیاهایم، مادرم را سیاه پوست تصور میکردم. برای خود داستانی بافته بودم، تا از واقعیت پس از بازگشت از آفریقا، فرار کنم. بازگشت به کشوری، به شهری که هیچ آشنایی نداشتم، جایی که بدل شده بودم به بیگانه ای. پس از آن، هنگامی که پدرم، در سن بازنشستگی به فرانسه آمد تا با ما زندگی کند، دریافتم که آفریقایی او بوده است. پذیرفتنش دشوار بود. میبایست به عقب برگردم، از نو شروع کنم، بکوشم برای فهمیدن. این کتاب کوچک را به یاد این موضوع، نوشتم. ژان ماری. ا. شربیانی

  • Mohamad
    2019-03-25 00:15

    هیجان کشف آفریقا از دید کودکی هشت ساله.واقعی ترین آفریقایی که تا به حال دیده بودم، واقعی تر از آفریقای نمایش داده شده در فیلم ها و مستندها.لوکلزیو حدود پنجاه سال به عقب باز می‌گردد تا پدر آفریقایی شده‌اش را بفهمد و درک کندترجمه آنقدر بد بود که در بعضی موارد با چند بار خواندن هم نتوانستم متوجه منظور نویسنده بشوم.افسوس

  • Joanka
    2019-03-24 03:18

    Once in a while I like reading a memoir written on a verge of poetry or just in a language so pretty it is more important than the actual content. Usually the central figure of the memories is one of the parents and I enjoy a portrait where love and fascination blends with all the regret, problems, bitterness and grudges. This is “The African” for me, a complex and yet short and impressionist history of the author’s father, a doctor who bounded his life with Africa in the dramatic time of wars on both continents. There is a mix of happy childhood, disappointment, the lack of understanding than in a way came years after it was really needed for natural reasons… And there is Africa. This book made me want to read more about Africa, touched some chord I didn’t know I even possessed, that made me long for the places in Africa where the author and his family lived in. Years ago I decided that I simply can’t engage emotionally in every part of the world so I decided to treat Africa (and South America) rather unfairly and read only a narrow bunch of authors I’m really interested in. Le Clezio made me reconsider my silly resolution ;)Anyway, it’s a short and pretty book that won’t take you too long to read but I believe is worth your time.

  • ilona
    2019-04-16 01:31

    Topla autobiografska priča u kojoj su glavni likovi piščev otac i Afrika, oboje predstavljeni na poetičan način pun ljubavi.

  • Mohammad Ali
    2019-03-24 00:25

    پیش از هر چیز تاسف می خورم برای ترجمه. واقعا ترجمه کار رو مشکل می کرد و بخش های فراوانی بود که باید بدون فهم می گذشتی ازشان.اما جدای از این رویه ی آزار دهنده بسیار جذاب و تکان دهنده بود این اثر و گویی روح زندگی جریان داشت در تک تک سطورش، روح آزادی، و روح سرگردانی و تعلق. حیث واقع گو و زندگی نوشت گونه بودنش می افزود به این افسون و گره می زد خواننده را به داستان عجیب آن پدر و این پسر آفریقایی...

  • Rob
    2019-04-16 21:34

    This is an exceedingly well-written little memoir in which Le Clezio, then in his 60s and just a few years away from being awarded the Nobel Prize, decided to muse on his relationship with Africa and his father, inextricably and symbiotically linked in the writer's formative years. He recalls his time as a child in Nigeria and how all the human reality of Africa, its nakedness and wounds and smiles, clashed so deeply with the hidden or veiled truths and polite fictions of his French years. As a Francophone writer who nevertheless grew up in a British colony because of his Mauritian-born father's UK passport, Le Clezio had a unique combination of factors that led to his assimilation of the dreams and realities of Africa into his own worldview. He too was an outsider of sorts in Africa, rather than a child behind colonialist battle lines.As he moves through these impressionistic vignettes, Le Clezio starts to zero in on the figure of his father, bringing himself to consider certain elements of the man that day-to-day life had hitherto kept hidden from him. He aims to understand the motivations of this doctor who found excitement and frustration alike in Africa, who abhorred the colonialist tics but who was also deeply affected by the many-headed outbreaks of violence surrounding the upheavals that led to the wave of newly independent countries in the 1950s and 1960s. The inscrutability of our origins can definitely give way to the shedding of new light on ourselves when we find the time and inclination to ask certain questions of our memories.Having also spent some early years in Nigeria (albeit further north, in Hausa country), also as part of a non-colonialist posting, I can identify with and vouch for a number of the sensations he races through in the early sections, while also being acutely aware that the slightly older child, as was Le Clezio, is witness to so much more detail than I ever could have been as a 2 and 3 year old. Africa, however, remains indelible to me as well and many of its lessons are forever, including those which, like messages in bottles, are floating on mental tides, waiting for a moment to drift to the forefront of our busy minds. Simply landing in Mali some 30 years on from the time I had lived in Nigeria was enough to bring a slap of recognitions with it (smells, thoughts, dreams, joys, fears, rhythms, gains and losses etc.) so deep that they made my entire frame hum.High marks as well to the translation by C. Dickson, who captures the flow of Le Clezio's prose beautifully and makes this a torrent of memory and insight and affection that truly reads like a dream. To retain the essential "Frenchness" while conforming to the strictures and rhythms of what the English reader expects is no mean feat and Dickson achieves it with true aplomb. Chapeau.

  • Gláucia Renata
    2019-04-19 00:22

    Essa novela de cunho auto biográfico é uma terna e comovente homenagem do autor a seu pai, um médico inglês que dedica sua vida a um ideal de liberdade e amor a África, sacrificando conforto e aconchego familiar. Vejo esse livro como uma espécie de testemunho, onde o autor demonstra que depois de muitos anos, pode compreender quem foi seu pai, até então um completo e austero estranho. Comovente de forma sutil, sem ser piegas em momento algum."E é então que eu pai descobre, depois de todos aqueles anos em que sentira tão próximo dos africanos, que o médico não passa de um agente a mais do poderio colonial, não diferindo do policial, do juiz ou do soldado. Lembro-me de ele me ter dito uma vez, no fim da vida, que, se pudesse refazer sua trajetória, não seria médico, mas sim veterinário, porque os animais eram os únicos a aceitar o sofrimento." "Os africanos costumam dizer que não é do dia em que saem do ventre materno que as pessoas nascem, mas sim do lugar e do instante em que elas são concebidas.""Partindo para a África, nós mudamos de mundo. A compensação para a disciplina das manhãs e das noites era a liberdade dos dias.""Todo ser humano é um resultado de pai e mãe. Pode-se não reconhecê-los, não amá-los, pode-se duvidar deles. Mas eles aí estão: seu rosto, suas atitudes, suas maneiras e manias, suas ilusões e esperanças, a forma de suas mãos e de seus dedos do pé, a cor dos olhos e dos cabelos, seu modo de falar, suas ideias, provavelmente a idade de sua morte, tudo isso passou para nós."

  • Roya Shakeri
    2019-04-15 01:37

    هر انساني حاصل يك پدر و مادر است. مي شود نشناختشان، دوستشان نداشت، مي شود به آنها شك كرد. اما آن ها اينجايند، با چهره هاشان، حالاتشان، عادات و وسواسشان، توهم هاشان، اميدهاشان، شكل دست ها و انگشتانشان، رنگ چشم ها و موهاشان، طرز حرف زدنشان، افكارشان، شايد سنشان هنگام مرگ، تمام اين ها در درون ما رخ داده است. ترجمه بسيار بسيار ضعيف كتاب چند باري از خواندن منصرفم كرد و بي شك اگر ترجمه اي ديگر از كتاب بشود آن را خواهم خواند تا از لذت بخشهاي بسياري كه از ضعف ترجمه بي آن كه بدانم چه شده از آن گذشتم سرشار شوم. از نشري مثل نيلوفري چنين ترجمه عجيبي بعيد به نظر مي رسيد.

  • Shaimaa Ali
    2019-04-09 22:36

    الفكرة عن هذا الأب الذى كره بريطانيا وفرنسا الإستعماريتين وأحب أفريقيا حتى لم يعد له لقباً عند ابنه الا : الإفريقىاللغة عذبة والتفاصيل مليئة بالشجن .. وان عابها تشتت الأفكار والترجمة غير الموفقة

  • Laura Florand
    2019-04-22 01:36

    Beautifully written memoir that looks at identity, colonialism, and a man's effort to understand the father he never understood as a boy.

  • metaphor
    2019-04-11 02:23

    I am forever yearning to go back to Africa, to my childhood memory. To the source of my feelings, to that which molded my character. The world changes, it’s true, and the boy who is standing over there on the plain amidst the tall grasses in the hot breath of wind bearing the odors of the savannah, the shrill sound of the forest, the boy feeling the dampness of the sky and the clouds upon his lips, that boy is so far from me that no story, no journey will ever make it possible for me to reach him again.*It is all so far away, so close. A simple partition as thin as a mirror separates the world of today and that of yesterday. I’m not speaking of nostalgia. That dereistic affliction has never been a source of pleasure for me. I’m speaking of substance, of sensations, of the most logical part of my life.*That treasure is still alive deep within me, it cannot be eradicated. Much more than simple memories, it is made up of basic truths.*Today I’m alive, I travel, I have in turn founded a family, I have taken root in other places. Yet at all times, like an ethereal substance floating between the partitions of reality, I am traversed by those days of old in Ogoja. In waves, it floods over me, and leaves me in a daze. Not only that childhood memory, extraordinarily precise with regard to all the sensations, the odors, the tastes, the impression of relief and empty spaces, the sensation of duration. It is in writing it down that I now understand. That memory is not mine alone. It is also the memory of the time that preceded my birth, when my mother and father walked together on the highland trails, in the kingdoms of western Cameroon. The memory of my father’s hopes and fears, his loneliness, his distress in Ogoja. The memory of moments of happiness, when my mother and father are united in love that they believe to be eternal.

  • Peregrino
    2019-04-04 23:12

    Da gusto leer a este autor y se comprende fácilmente el porqué ha logrado los galardones que jalonan su carrera, y especialmente el último Premio Nóbel.Breve ensayo en el que se nos describe la vida del padre del autor, un médico que, probablemente marcado por su infancia, se rebela ante lo que parece ser una vida acomodada como médico gris en algún hospital de suburbio en Inglaterra, para dedicar su vida a curar en Africa. "Africa es más cuerpo que cara" dirá en algún momento del ensayo, y eso es precisamente lo que nos explica a lo largo del libro.Los distintos avatares que sufre, especialmente el estallido de la guerra que corta en dos su familia, hicieron de él un hombre no todo lo feliz, no todo o completo que su existencia merecía.En las pocas páginas de la que consta el libro nos encontramos con momentos muy intensos, verdaderamente emocionantes, en os que desearíamos poder compartir la aventura con "El Africano".Le Clezio consigue presentarnos a su familia de manera que la queramos.

  • L.S.
    2019-03-23 20:19

    Cred ca Anca va fi incantata sa citeasca aceasta carticica, despre Africa, africani si copaci. De remarcat si propozitia de la pag. xx "Am plecat in Africa si am schimbat lumea". Do that!Carticica este uimitoare, constituind o lectura aparent simpla. Am fost uimit de multele planuri pe care se desfasoara aceasta biografie(?): copilaria autorului plecat in Africa sa-si intalneasca tatal care era medic, biografia tatalui, istoria tumultoasa a unor tari africane, sentimentele anti-colonialiste, condamnarea atitudinii occidentului in ceea ce priveste razboaiele, petrolul, problemele medicale si alimentare ale tarilor africane, etc.

  • Tuck
    2019-04-14 03:14

    le clezio won nobel prize in 2008, i believe. his fiction is detailed meditations on what it mean to be a human while using place to explain.he has done the same thing writing about his family and his dad specially (and of course himself probably more so) living in what is now nigeria and cameroon.his da was a pretty harsh dude, but also embittered by seemingly lack of progress in colonies, lack of compassion, lack of truth-telling, lack owing up, his boy observed very well his father;s bitterness while the boy simultaneously enjoyed being a child in an enchanted and safe land. until it wasn;t that is. has really super photos, i wish there were more. needs more maps too.

  • فهد الفهد
    2019-04-08 22:27

    الأفريقي أول قراءة للنوبلي الفرنسي لوكليزو، وقد صادف – فقد سحبتها من رفوف مكتبتي بلا أي تدقيق – أنها مذكرات عن والده – وهو الذي يشير له بالأفريقي حيث عاش أغلب حياته في أفريقيا وتأثر كثيراً بثقافتها -، وعن طفولته هو في أفريقيا عندما انتقل مع والدته وأخيه ليعيشا هناك لفترة بعد الحرب، حيث جرب العيش حراً طليقاً في السافانا.

  • Violeta Petrovska
    2019-03-31 02:38

    Ми ја задоволи страста....овој Африканецот!!!

  • David R. Godine
    2019-04-13 01:09

    Le Clézio is ever the master at rendering existence at the level of sensation with a daring and admirable freshness of language.—Peter Brooks, New York TimesFor many years now, the publishing house of David R. Godine has been producing some of the most attractive books of our time. Witness this little volume of reminiscences by J.M.G. Le Clézio, the recipient of the 2008 Nobel Prize for Literature. [...] Apart from award-winning novels, starting with The Interrogation, J.M.G. Le Clézio has written repeatedly about ecology, landscape and colonialism, paying particular attention to Africa, Mexico, Central America and his family's native Mauritius. Given that he has produced more than 40 books, The African can represent only one aspect of, in the words of the Nobel committee, an author of new departures, poetic adventure and sensual ecstasy, explorer of a humanity beyond and below the reigning civilization. Still, this brief memoir provides a good entry point, honoring, as it does, Le Clézio s father and mother and his own lost African childhood.—Michael Dirda, Washington PostThe past has receded, become so distant that no memory, no attempt to summon it can possibly bring it back. Nobel Prize winner J.M.G. Le Clézio tells us as much, even as his slim memoir, The African, valiantly attempts to call back a lost time. [...] Le Clézio's book is as much a speculative biography of a man he now realizes he hardly knew as a memoir of a complicated childhood. It is a memory palace, a deliberately disordered evocation of the past that hopscotches through time.—Saul Austerlitz, Boston GlobeThis is a fluid translation from the French version published in 2004 and a fine introduction to a prolific and relatively unrecognized writer. Recommended.—Lonnie Weatherby, McGill University, Library JournalA slim yet resonant autobiographical entry from the Nobel laureate's early years in West Africa [...] A vivid depiction of a splintered childhood and the lovely wholeness procured from it.—Kirkus Review

  • Sandra
    2019-04-18 23:19

    Un coacervo di ricordi, che danno l’impressione di essere stati scritti di getto, senza ordine logico, dell’infanzia africana dello scrittore: così posso descrivere questo romanzo. Il fine è ricostruire la figura paterna, l’africano, un medico originario delle isole Mauritius che ha lasciato l’Europa per esercitare la professione di specialista in malattie tropicali in Africa, vivendoci fino alla pensione, prima in Camerun, poi in Nigeria. Lì si è fatto raggiungere, dopo la seconda guerra mondiale, dalla moglie francese e dai figli, che non l’avevano mai visto prima, essendo nati in Francia. Africano è il padre, che ha assunto usanze e costumi africani come una seconda pelle, senza distaccarsene più fino alla morte. Africano si scopre anche il figlio, il quale, grazie ai ricordi di una terra dove tutto è violento ed esuberante, a partire dal sole, le stagioni, le piogge e le guerre tribali che sempre scuotono una terra di conquista per gli europei, grazie a delle fotografie scattate proprio dal padre, tenta di avvicinarsi ad un essere rimasto misterioso, un padre severo e rigido, non compreso nell’infanzia ed in fondo neanche in età adulta.“Per lungo tempo ho sognato che mia madre fosse nera. Dopo il ritorno dall’Africa mi ero inventato una storia, un passato, per fuggire la realtà in un Paese dove non conoscevo più nessuno, in una città dov’ero diventato uno straniero. In seguito, quando mio padre è andato in pensione ed è venuto a vivere con noi in Francia, ho scoperto che era lui l’africano.” Un sogno che alla fine del cammino nel passato non è più così lontano dal vero, per lui che è stato concepito al ritmo continuo e palpitante dei tamburi africani.Non avevo ancora letto nulla del premio Nobel Le Clézio. Tornando all’inizio del commento, proprio la confusione e il disordine dei ricordi, oltre ad una certa superficialità nell’esposizione che, a mio parere, avrebbe potuto essere più approfondita non mi hanno soddisfatto in pieno.

  • Alireza
    2019-04-05 00:37

    در انتهای کتاب -به رسم همه کتاب‌هایی که نویسنده برای خواننده فارسی زبان ناشناخته‌تر است و مترجم مقاله‌ای یا مصاحبه‌ای از نویسنده را پیوست می‌کن- و در مصاحبه‌ای نویسنده می‌گوید من ارتباطم با جهان را می‌نویسم. سعی در مکاشفه خودم از طریق این ارتباط با پیرامونم دارم و حرف‌هایی دیگر با این مضمون. حالا برای منی که سخت در حال کشف خودم و پیرامون خودم هستم، می‌توانید تصور کنید که برخورد به این کتاب و شیوه و نگرش نویسنده چقدر برایم جالب و جذاب بود. از این‌ها که بگذرم نویسنده با وجود اینکه خودش می‌گوید که این‌ها کشفیاتی است در مورد خودش ولی جادوی ادبیات را آنقدر خوب می‌شناسد که با خواندن این کتاب خودم را هم در حال کشف در آفریقای نویسنده دیدم.خوب است که برای تنوع هم که شده گاهی کتاب خوب بخواند و آن را بگذارد کنار که شاید شبی از شب‌های سرد پیش رو، وقتی درون خودش غرق شده دوباره به آن رجوع کند و سطر به سطر آن را دوباره مکاشفه کند.پی‌نوشت. بعد از خواندن یادداشت‌های کاربران فارسی سایت متوجه شدم که به عقیده اکثریت ترجمه کتاب بد است. بایستی نظر خودم را بگویم که مشخصاً ترجمه این کتاب کار دشواری است و به عقیده بنده مترجم تا حدودی از پس کار برآمده بود و نمی‌توانم ترجمه را از نقاط ضعف کتاب در نظر بگیرم. (به هر حال این را هم مدنظر داشته باشید که نویسنده خود را وام‌دار جویس می‌داند و دارد خاطره می‌نویسد!)

  • Liviu
    2019-04-14 23:35

    For once a Le Clezio English translation that works and captures the lyrical but also realistic prose of the author; a (very) short autobiography dealing especially with the author sojourn in Africa from age 8 (after the war in 1948 meeting his father for the first time really as he, a doctor in the English colonial service - as Mauritius the ancestral island of his French extraction father was under English rule - was separated by the war from his mother in occupied France where she went to give birth to the future author in 1940) to about age 14 or so; scenes from the terrible time of the occupation and from later years when back in France, the author's father hard nature shaped by the African experience and the isolation of the war years became very tough to support add to the power of this superb book, while photographs from the author's archive enhance the experienceHighly recommended

  • Alberto
    2019-04-15 23:36

    Este libro me fue recomendado como continuación de una línea que empieza en Camus (El primer hombre)y pasa por Coetzee (Infancia). No ha producido en mi la impresión de los otros dos (sobre todo el de Coetzee), aunque sí resulta un libro muy evocador y de buena lectura.

  • NikolayM
    2019-03-24 21:39

    'Det enda jag vet är hur Parisvänninorna reagerade när mor bestämde sig för att gifta sig med far och flytta med honom till Kamerun: "Va? Till vildarna?" Och att hon med ledning av vad far hade berättar lugnt kunde replikera: "De är inte vildare än folk i Paris!"'

  • Silvia
    2019-03-31 21:33

    Uma boa surpresa numa madrugada de insonia. Incrivel como em tao poucas paginas Le Clezio consegue falar em profundidade sobre pais e filhos, encontros e partidas, exodo, guerras, colonialismo, depressao, africa... Ja preciso ler de novo pra ver se nao deixei escapar nada.

  • Salome Berechikidze
    2019-04-03 02:12

    აფრიკამ ლე კლეზიოს მოძრაობის, ფიქრის და ემოციის იმგვარი თავისუფლება მიანიჭა, როგორიც მას შემდეგ არასდროს ქონია და ოგაჟაში გატარებული 2წლიანი ცხოვრების გარეშე იგი ვერასდროს იქცეოდა იმ ადამიანად, რომელიც არის. ვფიქრობდი ლიტერატურის რომელ ჟანრს შეიძლება უფრო მეტად მიეკუთვნოს "აფრიკელი", თუმცა იგი უდაოდ ემოციების წიგნია. არის ისტორია, არის პოლიტიკა, არ არის კონკრეტული თავგადასავალი, მაგრამ ყველაზე მეტად არიან ორნი, ლე კლეზიო და მამამისი, ნამდვილი აფრიკელი, რომელთაც აფრიკამ ცივილიზაციისა და ტყუილისგან დაცლილი შიშველი, ველური სამყარო აღმოაჩენინა. სადაც აფრიკის მცხუნვარე მზე გწვავს, მწერები გნესტრავენ და ჭექა-ქუხილი მოსაღამოებულს თუნუქის სახურავებიან სახლებში შემოდის ფეხსაცმლის ლანჩების დასაწვავად. აფრიკა ძლევამოსილი, ფართე და თვალუწვდენელია.ასევე არ ვიცი როგორი დამოკიდებულება აქვთ აღნიშნული ნაწარმოების მიმართ იმ ადამიანებს, რომელთაც ცივილიზაციის მიღმა არასდროს გაუბიჯებიათ, თუმცა ვფიქრობ, 90იანების საქართველო, სამოქალაქო ომი, ნგრევა, დეგრადაცია, გაჭირვება, შიში და შიმშილი მცირე მასშტაბებით, მაგრამ მაინც ეხმიანება მე2 მსოფლიო ომის დროს მრავალ ქვეყანაში, მათ შორის ინგლისსა და საფრანგეთში შექმნილ გარემოს (აქვე აღსანიშნავია ავტორის ორმხრივი დამოკიდებულება აფრიკისა თუ ცივილიზაციის მიმართ. მიუხედავად აფრიკასთან მისი მძაფრი ემოციური კავშირისა, იგი არ იჩენს მიკერძოებულობას ადგილობრივი ეთნოსების კულტურის, ტრადიციებისა თუ სისასტიკის აღწერისას). ასევე ჩვენც, 90იანების ბავშვებსაც გვქონდა ჩვენი პატარა 'აფრიკა', ჩვენი ოაზისი, სოფელი, სადაც შიმშილი ნაკლებად მძვინვარებდა, მძიმე შრომის მიუხედავად სტრესი თითქმის შეუმჩნეველი იყო, იმდენად რომ მოხუცებიც კი უფრო ლაღად მეტყველებდნენ. ყველა საკუთარ მიწას ამუშავებდა და არავინ ჯავრობდა, რომ ჭურჭელი და ქვაბები ქვიშით უნდა გაეხეხათ, ტანსაცმლის გასარეცხად და საბანაოდ ღელეზე უნდა ჩასულიყვნენ, ზამთრობით კი უშფოთველ ძილსა და უსაქმურობას მისცემოდნენ.ჩვენთვის, ჩემთვისა და ჩემი ძმისათვის, აღთქმული მიწა ჩვენივე პატარა სოფელი იყო, სადაც წელიწადში ერთხელ, 3თვით სრულად მივეცემოდით თავისუფლებასა და თავაწყვეტილ სიგიჟეს. მგზნებარება შეგვიპყრობდა პირველსავე დღეს და ფეხშიშველები დაუღალავად გავრბოდით მიწაზე, ბალახებში, ქვებსა და ეკლებზე. არც ჭინჭრის ბუჩქებს ვერიდებოდით და არც ნანგრევებში დარჩენილ არმატურებს. ხშირად გავქცეულვართ შუადღის ხვატში უმიზნოდ, დახეთქილ, გამომშრალ მიწაზე ფეხების ტყაპუნით, მარტო იმისათვის, რომ ჰაერში გამჯდარ სიცხის, ფოთლებისა და ნაკელის სუნს შევჩეხებოდით. რომ დავღლილიყავით, გავხვითქულიყავით, გული ამოგვჯდომოდა და იმ სისინა და მბზინავი სამყაროს ნაწილი გავმხდარიყავით, რომელიც თავისი შეუცნობლობით, სილამაზითა და დიდებულებით გვხიბლავდა. შემაღლებულზე ასვლა რომ აგვესწრო შუადღის მზის დაჭერამდე და თავი ხის ჩრდილისთვის შეგვეფარებინა, საიდანაც უსასრულოდ იშლებოდა ჰორიზონტში ჩაფლული მთები და ოთკუთხედი, ჭრელ-ჭრელი საძოვრები.თუ რაღაცით მაინც განვსხვავდებოდით იქაური ბავშვებისგან, ეს განსხვავებაც მალევე იშლებოდა. სწავლისა და სხვა დროს მკაცრი დედის შეზღუდვებისგან თავისუფლები, გამოქცეული ცხოველებივით შევესეოდით ხეებს, მწერებს, ცხოველებს, მდინარეებს. ერთნაირად შიშვლები და ჭუჭყიანები ვთამაშობდით, ვმარგლავდით, ვმწყემსავდით და ვუხელდით საქონელს. ასე მიგვიღეს მათ თავისიანებად, მაგრამ, ალბათ ხანდახან მაინც აკვირვებდათ ჩვენი თავზეხელაღებული მხიარულება ნებისმიერ 'საქმესთან' მიმართებაში.ერთად გვინგრევია და შეგვისწავლია ჭიანჭველების ბუდეები, გვინადირია გველხოკორებზე და მუხლუხებზე, მარტო იმისთვის რომ მივმხვდარიყავით შხამიანი იყო თუ უგესლო მუხლუხო. ყიჟინით დაგვირბევია ბოჩოლები და კამეჩები, კრაზანებიან ხეებზე ავცოცებულვართ იმ ლეგენდის გამო, რომლის მიხედვითაც კრაზანას ორჯერ ნაკბენი ადამიანს კლავს. ტურებით სავსე ტყეები გადმოგვივლია ღამით იმისათვის, გზა რომ მოკლეზე მოგვეჭრა და ისევ და ისევ აღვუფრთოვანებივართ ტყეში ახალი ადგილების აღმოჩენას.ტომპსონ სეტონის ველურების მსგავსად გამოგვითლია მშვილდ-ისრები, შეგვისწავლია ცხოველების ნაკვალევები და გვიშენებია ვიგვამები მიწაზე, მიწაში თუ მდინარის პირას. დიდ ხნიანი გვალვის შემდეგ გვიცეკვია თავსხმა წვიმაში და წამებში ჩამდგარი, ადიდებული ღელეები ფეხშიშველებს გადაგვივლია მთელი სოფლის გასწვრივ, ტყის ხევებით სხვა სოფლის ტყეებში გადავსულვართ და შეღამებამდე ძლივს მოგვიღწევია დაქანცულებსა და გალუმპულებს სახლამდე. დაძინებამდე საათობით გვიყურებია როგორ კლავს და აქუცმაცებს ობობა მსხვერპლს, ბოჩისნაირებს, ხოჭოებს და სხვა. მწერებისა და ფრინველების ხმაურში გაგვიღვიძია და ბაყაყებისა და თავკომბალების გაბმულ ყიყინში დაგვიძინია. და დიახ, ასეთი საღამოები დედასთან ერთად, ლამპის შუქზე 10 კვადრატულ მეტრში იმ ქოხში, რომელშიც ქარი ყველა მხრიდან შემოდიოდა ყველაზე ნამდვილი და დღეს უკვე მისტიკური ნაწილია ჩემი ცხოვრებისა, რომლის გარეშეც დღეს მე ეს სახე არ მექნებოდა.ვფიქრობ, სწორედ ამ გამოცდილების გამოა ლე კლეზიოს 'აფრიკელი' ასეთი ახლო და მნიშვნელოვანი. დღეს უკვე გასაგებია მშობლებისა და მოზრდილების გაუსაძლისობა და ტკივილი, რომელსაც იმ პერიოდში განიცდიდნენ და ძალიან მიხარია რომ ამ მდგომარეობიდან გამოვედით. თუმცა ჩემთვის, ლე კლეზიოს მამის ტკივილიც, განადგურება, რაც აფრიკას თვითგანუვითარებელმა ცივილიზაციამ მოუტანა ძალიან ახლოა. არც ჩემი სოფლისგან დარჩა რამე. გვიმრებით გადახლართული მინდვრების ქვეშ ძლივს შესამჩნევად იკითხება გზები და ბილიკები. განადგურებამდე ნათესავებმა, მეზობლებმა დაიწყეს ერთმანეთის გაქურდვა, ძალადობა. ვისაც შეეძლო ყველამ მიატოვა 'მძიმე' ფიზიკური შრომა და ქალაქში ჩამოვიდა მაღაზიაში ან ქარხანაში სამუშაოდ. აღარაფერი დარჩა იმ სათნო ხალხისგან, რომლებიც მოგროვებულ ხილსაც კი ერთმანეთს უზიარებდნენ. ჩვენი დანგრეული სახლიც დგას სახურავჩამოქცეული და დატბორილი ეკალბარდებით დაფარულ საყანე მინდვრებს შორის. ღობე დიდი ხანია მოშალეს და წაიღეს. სახლის მთავარ ოთახში დამწვარი, მკვდარი ძროხის ჩონჩხი განისვენებს. უნიტაზი ამოვსებულია განავლით, რომელსაც ბუზებიც აღარ ესევიან. აი ასე, ერთი ხელის მოსმით განადგურდა ჩვენი სავანა, ჩვენი აფრიკა, სადაც ვეღარასოდეს დავბრუნდებით.ჟან-მარის მსგავსად არც მე ვიცი როგორი ულმობლი შეიძლება ჩანდეს ეს ყველაფერი იმ პერიოდისა და მოვლენების ფონზე, მაგრამ ჩემს ველურ აფრიკას არაფერზე გავცვლიდი. თანაც არა მგონია ამ საქმეში მარტო ვიყო.P.S. თანდართული დაგეროტიპები და ხელნაკეთი რუკა ავტორის მიერ ნათქვამ სიტყვებს, აღწერებსა და მოყოლილ ამბებს მეტ მგრძნობელობასა ანიჭებენ.P.P.S. ძალიან მინდა ნამდვილი აფრიკა ვნახო და მისი მზით დავიწვა (ტერმიტების შემოსევასაც მინდა შევესწრო, ოღონდ თავქუდმოგლეჯილი გამოვიქცევი :დ).

  • Ricardo Munguia
    2019-04-15 22:37

    Pequeño libro autobiográfico del autor. En el nos narra las experiencias de su infancia en África y su posterior viaje a Francia donde cursó la Universidad. Además profundiza en su relación con sus padres (en particular su padre) y su hermana.Profundo e íntimo es este libro, la historia del autor reflejada en la historia de su padre, quien a pesar de su nacionalidad nunca pudo dejar atrás la tierra que habitó durante tantos años, un lugar salvaje y severo, donde las diferencias raciales carecen de importancia.Además a través de este libro visitamos paisajes que inspiraron al autor en varias de sus novelas, en particular Onitsha. Si te interesa la vida del autor, las relaciones padre e hijo y las descripciones de lugares naturales, te recomiendo este libro.

  • Julio César
    2019-03-31 19:09

    Una rememoración de la infancia como debe ser, lánguida, extraña, desde la óptica de un adulto educado y excelente escritor. La visión de África que presenta Le Clézio es distinta a la que todos esperamos, equidistante entre el bucolismo exótico y la sanguinaria lucha de tribus. Es certera, sin concesiones, justa. Descubrí una prosa exquisita, me quedo con ganas de seguir leyéndolo.

  • Etienne Mahieux
    2019-04-17 02:29

    Je me tiens à distance de J.M.G. Le Clézio depuis le CM2 et ce passage de "Mondo et autres histoires" qui figurait dans mon livre de lectures : ça commence donc à faire un paquet de temps. Je suis, par conséquent, malgré un effort de temps en temps, loin d'avoir une bonne connaissance de son oeuvre ; tous les livres que j'ai eu l'occasion de lire jusqu'ici ont provoqué en moi un sentiment de frustration, l'impression que le style interposait entre le sujet et moi une pellicule glacée, une sorte de film plastique, qui me maintenait soigneusement en dehors du monde évoqué ; comme c'était un peu le cas de ses héros aussi, toujours rêvant d'un ailleurs, s'y rendant parfois, ne le rencontrant jamais vraiment, condamnés au solipsisme. Encore une fois, ne voyez pas ici une explication générale de Le Clézio, plus une description du hasard des lectures.Avec "L'Africain", cette fois j'y suis, je voyage, alors même qu'il ne s'agit plus de rêver d'ailleurs mais de se souvenir du passé. Le Clézio évoque son enfance, notamment les années qu'il a passées en Afrique auprès d'un père médecin de brousse, comme on disait alors. Je ne cours pas après les autobiographies, mais ici l'expérience dicte le trait juste, le grain rugueux du témoignage, d'une crédibilité qui touche à l'évidence mais dégagé de tout poncif, poétiquement corroboré par des photographies provenant de la collection paternelle, dont la genèse est dévoilée assez tard dans le récit, et qui n'illustrent presque jamais directement le passage qu'on est en train de lire mais entrent avec lui dans un rapport dialectique qui stimule admirablement l'imagination du lecteur, au sens premier : sa faculté à se représenter ce dont le livre parle.Au-delà de l'hypotypose remarquable du récit d'enfance, le projet de Le Clézio se précise peu à peu dans sa générosité : c'est un effort de l'auteur, devenu un homme mûr, pour comprendre et rencontrer par-delà les années un père qu'il semble avoir manqué (et qui l'a manqué, tout aussi bien) dans la vie réelle : personnage déraciné, idéaliste, raide voire brutal, riche d'expériences romanesques et de sentiments qu'il semble s'être montré incapable de partager avec ses fils ; mais l'un d'eux se met en devoir, par l'écriture, de le comprendre, et de le faire comprendre dans le moment même qu'il exprime son désarroi originel. C'est superbe.

  • Agnes elle
    2019-04-07 01:18

    Admito a minha eterna e incondicional Paixão por África. Sobretudo a chamada Subsariana, incluo o deserto do Sahaara e parte do Magrebe. A energia e vibrações em constante apelo, invadem-me e permanecem no corpo, sentidos e alma. Faz parte de mim!Le Clézio traduz magnificamente esta África, numa escrita depurada, real, poética, sentida, lírica, concisa, por vezes chocante, melancólica ___ suporte fotográfico realizado pelo pai e a sua Laika.L'Africain é uma dupla homenagem ao Pai e a África . Raoul Le Clézio, mauriciano, cirurgião-militar de profissão, homem indomável à vida e ordem europeias, aventureiro, anticolonialista escolhe viver em liberdade por sítios desconhecidos, hostis e duros. Instala-se primeiro na Guyane Française _América do Sul, é posteriormente destacado para África , 1928 e irá juntamente com a mulher.Aí permanece cerca de 30anos em diferentes locais/países Senegal , Ghana , Guiné, Nigéria Camarões, Congo, ... Por zonas não colonizadas, de acessos dificeis e com parcos meios de actuação, percorre e é o único médico de vastas áreas, Gentes, Tribos , costumes, tradições, alimentação, doenças, paisagens, fauna, flora muito próprias e diferentes entre si ___ a África Real. É ainda o continente onde o escritor conhece, a partir dos 8 anos o sentido do ser Livre e que jamais abandona."Les africains ont le coutume de dire que les humans ne naissent pas du jour oú ils sortent du ventre de leur mére, mais du lieu et de l'instant ou ils sont conçus."J.M. e o irmão foram concebidos em África, tendo a mãe que regressar à Europa devido à gravidez. Apenas reencontram o pai após a II°GM aos 8anos."...aux horizons lointains, au ciel plus vaste, aux étendues à perte de vue." "Ce n'était pas des idées abstraites ni des choix politiques. C'était lá voix de l'Afrique qui parlait en lui, qui réveillait ses sentiments anciens.""Ce trésor est toujours vivant au fond de moi, il ne peut pas être extirpé. Beaucoup plus que de simples souvenirs, il est fait de certitudes."Muitas outras passagens seriam dignas de transcrever_____

  • Roxane
    2019-04-03 03:31

    I'm not quite sure what drove me to buy this book in particular. When I found out that Le Clézio had been awarded the Nobel Prize in Literature last year, I felt that, as a French reader, I needed to have at least read him once. So I browsed my local bookstore's shelves and found this little piece entitled The African (I'm not sure what it's been translated as or even if it's been translated in English at all. I know some of his works have been, but I'm not sure about this particular one.).I came to this book knowing absolutely nothing about the author's life or works and I was a bit worried that this might turn out into some colonial like type of narration. And boy was I wrong. This short autobiographical narration deals mainly with the author's father: this authoritarian, withdrawn and solemn father figure who is a stranger in his own country, in his own family, though, as a doctor, he is entirely devoted to his patients. A man who refused to conform to western hypocrisy and formality and decided to practice medecine throughout the world, namely South America and Africa. A character who has been changed by war and all that he's witnessed and that the narrator only meets once he is 8 years old. They meet in a strange land, when the narrator moves with his mother and his brother to Nigeria to join his father. A short (124 pages!) touching and intriguing story written in a non linear manner and illustrated with pictures taken from the author's own archives. A great introduction to an unknown writer for me and which allowed me to learn about the author's life and to become more familiar with his soft and poetic prose. Highly recommended.

  • Natalie
    2019-04-22 01:32

    Ovo je jedna kratka autobiografska priča u samo 98 stranica. Na simapatičan i pomalo tužan način Le Clezio pripovijeda o svom životu i šoku koji je doživio kada se u dobi od 8 godina s majkom i bratom pridružio ocu, britanskom liječniku, u Nigeriji. U tim godinama koje je proveo među Afrikancima, pisac veli kako je naučio kao dijete promatrati svijet oko sebe, cijeniti drugačije ljude i zauzimati se za njihov glas. Iako je rođen u Nici/Francuska on se osjeća Afrikancem jer mu je prijatelj Ahijdo ispričao priču, da Afrikanci običavaju reći; ''kako se ljudi ne rađaju onog dana kada izlaze iz majčina trbuha, nego na onom mjestu i u onom trenutku kada su začeti''.U ovoj autobiografiji dosta mjesta je posvetio i svom ocu kojeg i nije poznavao, budući da je otac 22 godine bio u Africi i tamo obavljao svoj posao. Pokušavao je obitelj dovesti ali rat u Europi pa svakakvi ratovi između afričkih plemena samo su ih udaljavali. Kad se umirovio, vratio se obitelji u Francusku i nastao je opći kaos, najednom su dečki dobili muškarca koji je tražio poštivanje autoriteta, bio je nemilosrdan u kažnjavanju neposluha. Nisu ga poznavali, nisu ga razumjeli a očeva usamljenost u Africi iz njega je napravila jako osornu osobu. ''Afrikanac'' je svjedočanstvo o dva susreta, s Afrikom i tamošnjim ljudima i običajima i s ocem. Vrlo zanimljiva priča koja te uvuče u afrički tempo života. Šteta što je tako kratka.