Read Hundre år by Herbjørg Wassmo Online

hundre-r

SARA SUSANNE, ELIDA OG HJØRDIS - Herbjørgs oldemor, mormor og mor. Hundre år er romanen om deres liv, om mennene de ville ha eller de mennene de fikk, og om barna de fødte. Det er også historien om ei lita jente som stikker seg vekk på låven for å gjemme seg for HAM. Hun har en gul blyant som hun spisser med tollekniv. Den bruker hun til å skrive, og til å overleve. DenneSARA SUSANNE, ELIDA OG HJØRDIS - Herbjørgs oldemor, mormor og mor. Hundre år er romanen om deres liv, om mennene de ville ha eller de mennene de fikk, og om barna de fødte. Det er også historien om ei lita jente som stikker seg vekk på låven for å gjemme seg for HAM. Hun har en gul blyant som hun spisser med tollekniv. Den bruker hun til å skrive, og til å overleve. Denne jenta er født i 1942, nøyaktig 100 år etter oldemoren, den sterke Sara Susanne som sto modell for engelen på altertavlen som i dag befinner seg i Lofotkatedralen. Hundre år er beretningen om disse kvinnene, om slitet og savnet, om friheten, og om lengselen etter noe annet....

Title : Hundre år
Author :
Rating :
ISBN : 9788205395008
Format Type : Hardcover
Number of Pages : 493 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Hundre år Reviews

  • Yasmine
    2019-04-27 05:29

    Très mitigée sur cette lecture, un peu laborieuse, de ces six cent pages qui ne m'ont pas semblées très passionnantes.Ma lecture m'a parfois bercée, (la douceur d'un quotidien simple de certains personnages), souvent ennuyée (beaucoup de mariages, d'enfants, de frustrations et de répétitions à travers les diverses générations) et interrogée: à quel point l'auteure a romancé les vies de ses ancêtres ? Qu'est finalement devenu Fredrik ? Et Sara Susanne ? Et "lui", même si on devine que trop bien quel est son crime, pourquoi n'en apprend-t-on pas davantage ?Il y a parfois trop de détails, ou pas assez (des destins laissés en suspens, alors qu'on s'était enfin attachés à eux !), beaucoup trop de personnages que l'on a bien vite fait de confondre et une lenteur qui n'aide en rien à se passionner pour l'intrigue.Pourtant, j'ai aimé certains aspects, certains passages, et je me suis attachée à certains personnages (surtout Sara Susanne, mais c'est aussi elle que l'on suit le plus j'ai l'impression..).En somme, une sacrée ambivalence dans mes sentiments envers ce livre. Peut être qu'avec le temps je saurai mieux définir mes impressions ? Ou peut être pas. À méditer.

  • Katerina
    2019-05-03 02:40

    Думаю, эта книга станет моей любимой скандинавской семейной сагой: замечательно неторопливое и обстоятельное, пронизанное суровым ветром повествование о традиционно стойких и неласковых героях, и, удивительное дело, в этой прекрасной северной книге даже никого не искрошили топором.

  • Charlotte
    2019-05-05 06:38

    J'ai eu un sentiment mitigé tout au long de la lecture de ce livre, et même aujourd'hui quelques jours après l'avoir fini il m'est difficile d'avoir un avis tranché sur ce roman.Malgré l'épaisseur, je l'ai lu assez rapidement ce qui est toujours un bon point car cela signifie que l'écriture est fluide et agréable. J'ai aimé également le concept du livre qui suit ces générations de femmes au sein d'une même famille. L'alternance de ces histoires est bien menée et on s'attache vite à chacune d'entre elle.En revanche j'ai eu plus de mal à m'y retrouver avec les très nombreux personnages secondaires et les liens qui les unissent. Mais pour moi le principal souci reste les nombreuses longueurs du roman. D'habitude je n'ai rien contre les romans qui se concentrent sur les personnages, sans beaucoup d'action, mais avec celui-là ça ne l'a pas fait. J'avais du mal à me mettre dans ma lecture et je n'ai pas trouvé ces histoires passionnantes. Je n'ai pas non plus ressenti beaucoup d'émotions alors que je m'attendais à l'inverse au début de ma lecture.Enfin, je n'ai pas spécialement apprécié les passages sur la narratrice et ce flou qui règne quant à ce qu'il s'est passé avec "lui". Même si on comprend assez vite, j'ai eu l'impression qu'on nous faisait attendre une révélation tout le long du livre...Dans l'ensemble j'ai plutôt apprécié ma lecture quand même, mais elle a été sans relief pour ma part... Dommage.

  • Laurie
    2019-04-29 03:37

    J'ai vraiment eu du mal à lire ce livre. C'est vraiment vers plus de la moitié du roman que l'on commence à vraiment s'attacher aux personnages et puis d'un coup on passe à autre chose et le reste reste en suspend. Je trouve le récit confus, brouillon dans un sens. Même si certains passages m'ont beaucoup plû et transmis certaines émotions, le livre en lui-même ne m'a pas convaincue. Une impression d'inachevée par moment. Fredrick, Sara Susane, on voudrait en savoir plus sur 'lui' malgré les sous-entendus...Une lecture plutôt laborieuse qui finit sur une note entre 2.5 et 3/5.

  • Superheltemor
    2019-05-20 02:34

    Hun skriver jo godt, men synsvinklen skifter for meget, og jeg kedede mig bravt, og byttede rundt på de to kvinder der oftest følges. Måtte lynlæse de sidste fire kapitler, bare for at få den overstået. Ærgerligt - kan se andre har nydt den, og der er gode fortællinger i, men jeg brød mig ikke om skiftene og synes den gik i tomgang

  • Cleym
    2019-05-24 22:36

    Une belle fresque familiale. J'ai beaucoup apprécié la première partie du livre. J'ai été captivée par l'histoire de ces 4 femmes. J'ai cependant eu quelques difficultés à sauter d'une histoire à une autre. Une belle histoire, mais pas un coup de coeur.

  • Dominika
    2019-05-01 01:44

    Nie mogłyśmy się z tą powieścią jakoś bardziej zaprzyjaźnić, ale kiedy ją wreszcie ukończyłam, zrobiło mi się trochę smutno. Bo to dobra powieść. Bardzo mroczna i smutna. Te wszystkie kobiety, które poznałam, były bardzo ciekawymi postaciami. Pomimo trudów życia i tego, że ciągle były zapładniane przez swoich mężów, czasem już naprawdę bez chęci na kolejne dziecko, mimo niedogodności potrafiły jakoś walczyć o siebie. Nie do końca dały się stłamsić swoim epokom.Dodatkowo mroczny, urywany wątek samej autorki, molestowanej przez ojca (przeczytałam wywiad z nią - polecam poszukać w sieci). Ciężkie to były stronice. Niby nic dosłownie, a jednak robiło to gorsze wrażenie niż jakby autorka podała wszystko na tacy.To dobra powieść na smutną, deszczową jesień.

  • Daina Valeine
    2019-04-30 22:46

    Ziemeļnieciski lēns un smagnējs stāstījums, bet neskatoties uz to, grāmata aizrauj. Spēju iejusties grāmatē tēloto sieviešu meklējumos: kā būt sievietei, mātei un cilvēkam, kā atrast dzīves jēgu un spēku mīlēt citus, sevi un dzīvi.Psiholoģiski dziedinoša tieši man bija grāmatas atziņa, ka reizēm mēs visas esam "skarbas" mātes - bet tam ir savs pamats. Un berni to saprot. Jo ģimenes mātei nekad nav iespējas būt vājai, saslimt, dzīvot ilūzijās, nē, viņai jādomā ik brīdi par reālo dzīvi. Tas ir lāsts un svētība reizē, jo atņem dzīvei kaut kādu sapņu plīvuru, bet svētība - jo sniedz mums, sievietēm, milzu spēku.

  • Lauma
    2019-04-25 05:30

    Brīnišķīga grāmata. Un atkal brīnos, kur mūsdienās pazūd viss sievietes spēks, ja toreiz viņas spēja tikt galā ar desmit bērniem un saimniecību. Tad gan nebija visu mūsdienu sociālo kairinātāju, viņas netērēja enerģiju skriešanai, reti strādāja ārpus mājas, bet tik un tā šķiet, ka viņas bija daudz izturīgākas un daudz spējīgākas pakārtot savas vajadzības ģimenei, kas, protams, nenācās viegli. Jā, bet man tomēr patīk būt pašai un izbaudīt, ka salīdzinoši ar viņām man ir tik daudz laika sev ar visu to,ka bērni man ir un strādāju. Un es varu atļauties skriet:) Neticami, kāda emancipācija notikusi simts gadu laikā.

  • Marie
    2019-05-11 22:24

    Un livre dense et j'avoue que je me perdais de temps en temps à cause des nombreux va-et-vient dans le temps. Mais malgré tout, c'est une histoire familiale touchante où la vie des femmes est difficile. Celle des hommes aussi, mais ils habitent le monde alors que les femmes sont restreintes à la vie familiale. Et puisque les familles sont nombreuses, elles sont souvent à la merci de la maternité. Isolée comme mère et isolée là où elles vivent- ici c'est le nord de la Norvège où on se déplace en bateau-, elles sont aussi souvent limitées dans les conversations auxquelles elles peuvent prendre part. Wassmo est une fine observatrice de la vie des femmes.

  • Barbara The MarSienne
    2019-05-23 04:25

    C'est l'histoire de 3 générations de femmes. Il y a beaucoup de personnages et on saute d'une génération à une autre donc c'est pas évident au début. L'histoire est lente, au rythme des saisons en Norvège. Il y a beaucoup de mariage, de naissance, de la tristesse, des moments difficiles et quelques joies aussi. Sans s'en rendre compte on s'attache aux personnage et on est pris un peu aux tripes par leurs histoires. J'ai surtout apprécié la partie avec Sara Susanne.Une belle découverte de cet auteur : 3,5/5

  • Léa
    2019-05-21 02:44

    Un lecture que j'ai trouvé assez difficile malgré la belle écriture de Wassmo, j'ai eu beaucoup de mal à rentrer dans le livre. J'ai trouvé l'histoire longue et lente, même si j'ai été touchée par les personnages, la découverte de la Norvège et de ses paysages (inédits pour moi) et par ce témoignage familial qui reste quand même un bel hommage de l'auteure aux femmes de sa famille. Dommage que tant de choses restent comme inachevées cependant ...

  • Eva Jacob
    2019-05-19 02:32

    Trop long, trop lent...

  • Ingrid Verschelling
    2019-04-26 00:47

    In Honderd jaar vertelt Herbjørg Wassmo het verhaal van haar overgrootmoeder Sara Susanne, haar grootmoeder Elida en haar moeder Hjørdis. Het is een familiegeschiedenis, waarin de ik-verteller het verhaal van drie generaties weergeeft. Wassmo's overgrootmoeder Sara Susanne werd in 1842 geboren, zij zelf in 1942: honderd jaar liggen ertussen. Het is ook een persoonlijk verhaal over haar jeugd, waarin ze misbruikt werd. Ze moest zich altijd verstoppen voor hem. Het dagelijks leven speelt zich af op de afgelegen eilanden Vesterålen en De Lofoten in Noord Noordwegen in de periode 1848-1945, waar Herbjørg Wassmo geboren en getogen is.Sara Susanne trouwt met Johannes Krog. Hij stottert. Vaak schrijft hij wat hij zeggen wil op. Ze had haar leven in handen van een vreemde gelegd. Toch gaat ze van hem houden en krijgt in totaal 12 kinderen. Toch mist ze iets en dat vindt ze in Fritz Jensen, die het altaarstuk voor de kerk maakt en waarvoor Sara Susanne model staat. Ze heeft hem leren kennen op een kabeljauwfeest in Henningsvaer. Met hem kan ze van gedachten wisselen.Elida is de jongste dochter van Sara Susanne, het 12de kind. Zij kiest een ander leven en trouwt tegen de zin van haar moeder op haar achttiende uit liefde met Fredrik. Ze had niet verwacht dat dat zo’n sleep kinderen op zou leveren. Als hij ziek wordt, gaan ze met een aantal kinderen naar Kristiana (Oslo), naar het ziekenhuis. Een aantal kinderen worden ondergebracht bij pleeggezinnen. Ze gaan er een tijdje inwonen bij tante Helga, een zus van Fredrik. Wat mij opviel, toen zij een huis wilden kopen, stond er bij een advertentie in de krant: Joden en mensen uit Nordland niet gewenst. Ook hier wordt binnen het land gediscrimineerd.Hjørdis is de moeder van Herbjørg Wassmo. Haar leren we alleen kennen door middel van een briefwisseling met Hans in de oorlog. Als ze erachter komt, hoe Hans werkelijk is, is het te laat en is ze in verwachting. Het boek eindigt met de geboorte van Herbjørg.Herbjørg leert van Elida dat het zogenaamde moederinstinct niet noodzakelijkerwijs een absoluut gevoel is. Ze laat haar inzien, dat het hunkeren naar vrijheid en liefde sterker kan zijn dan het moederinstinct.Honderd jaar is een verhaal, dat je meeneemt naar een tijd, waar vrouwen minder keuzes hadden dan nu het geval is. Leren hoefde niet, want je ging toch trouwen. En of je dat nu wilde of niet, het gebeurde gewoon zo. Het verhaal wordt niet in chronologische volgorde verteld. Soms wordt een gedeelte afgewisseld met herinneringen van Herbjørg of het verhaal springt naar Elida. Wat ik wel jammer vond, is dat er weinig geschiedenis over Noorwegen in voorkwam. Het verhaal behandelt vooral het dagelijkse leven.Het idee om de geschiedenis van haar voormoeders te beschrijven, kreeg Herbjørg Wassmo, toen haar dochter een brochure mee naar huis nam over De Lofoten en een kathedraal in Kabelvåg, waar Fredrik Nicolai Jensen een levend model heeft gebruikt voor de engel die Jezus de beker aanreikt. Die vrouw was Sara Susanne Krog, geboren Bing Lind, 19 februari 1842, Kjøpsvik, Nordland, haar overgrootmoeder. Wat Herbjørg Wassmo het eerst opvalt, is, dat ze dezelfde geboortedag heeft als haar zoon en dat ze precies honderd jaar ouder is dan haar.Vesterålen is een eilandengroep in het uiterste noorden van de provincie Nordland in Noorwegen. Het ligt direct ten noorden van de Lofoten. De eilanden vormen het decor van een aantal boeken van de Noorse schrijfster Herbjørg Wassmo die in Øksnes op Vesterålen geboren is. Ook Henningsvær op de Lofoten, het grootste en meest actieve vissersdorp, komt voor in het verhaal, net zoals Kabelvåg, waar de kerk staat waar Sara Susanne model stond.De Vagan Kirke in Kabelvåg is een eenvoudige houten kerk en staat bekend als de kathedraal van de Lofoten. Het altaarstuk stelt een drietal gebeurtenissen in Gethsemane voor. Jensen voltooide het altaarstuk in 1869-1870. Als iemand nieuwsgierig is naar het altaarstuk, hier kun je hem bekijken.Dit zijn nog foto 's van de kerk.Hier is een foto van Henningsvaer.Hier is een kaartje van de eilanden.De boeken van Herbjørg Wassmo zijn tot ver buiten Scandinavië bestsellers en werden meerdere malen bekroond. Bij Uitgeverij De Geus verschenen eerder de Dina-trilogie, de Tora-trilogie, de novellenbundel Het motief en de romans De zevende ontmoeting, Sanne en Een glas melk.Honderd jaar, haar laatste werk, is mijn eerste kennismaking met de schrijfster Herbjørg Wassmo. Zij kan goed vertellen en ik vond het een mooi boek. Vier sterren!

  • Blandine
    2019-05-11 03:35

    I found this book on a shelf in my local Oxfam shop and decided to purchase it as I meant to discover more Scandinavian literature and it was, it said on the back, "the story of women throughout a century." Sounded good to my feminist self.And what a read! A long one, as my edition was 555 pages long and I mainly read this novel while commuting, that is about 30mins each day (I usually sleep on my way to work). But it was worth it. Not one minute was I bored by the incredible stories of Sara Susanne, Elida and Hjørdis, Herbjørg Wassmo's great-grandmother, grandmother and mother. Their strength was inspiring as, as I discovered, life in 19th-century Northern Norway was no pleasure cruise. Pregnancies followed pregnancies, dreams were more often than not stifled and nature was both grand and dangerous. Yet these women held on, no matter how difficult it was. Could I have put up with such a restrained life? I'm not so sure. Moreover, I learnt a lot about Norway as such: its climate, its customs, its geography. I did not know that Oslo was called Kristiania until 1925, when it became Oslo again. Speaking of Oslo, I liked the chapters taking place there: as I was lucky enough to visit this beautiful city a few years back, I could picture the characters walking along Karl Johansgate to the royal palace, for instance.I would definitely advise you to read this book if you have the patience to sit through hundreds of pages as you grow attached to these fascinating women and really want to know what happens to them - and until the last pages, you have no idea what their future holds!

  • Yulia
    2019-05-11 04:21

    "Когда он смеялся, он держался за грудь. Чтобы у него не выпало сердце..."Роман "Сто лет" - это автобиографичная история семьи писательницы: ее прабабушки, Сары Сусанне, послужившей моделью для ангела в Лофотенском соборе, ее дочери Элиды и внучки Йордис, матери писательницы. История длиной в сто лет разворачивается в условиях сурового норвежского Севера и кажется, словно вся книга пронизана холодным северным ветром и солеными брызгами моря, пропитана запахом только что отловленной сельди. Добавьте сюда невероятно точные описания жизни и быта того времени и получите потрясающе атмосферную книгу. Еще больше усиливает "эффект присутствия" сухое, резкое (как норвежские ветра), несколько неспешное и сдержанное повествование, которое, тем не менее, захватывает и околдовывает с первой же страницы. Главная тема романа, конечно, любовь: к родным и близким, детям, и, самое главное, к самой себе. Героини романа - невероятно сильные женщины, в жизни которых много проблем и бед: грешная любовь, измена мужа, отказ от детей, бедность, чувство вины, неприятие себя и стремление вырваться... Но, несмотря на холодность, недосказанность текста и драматичность истории, книга оставляет очень теплое послевкусие и надежду, что новый день принесет долгожданное счастье. Эта книга о том, что нужно уметь улыбаться сквозь слезы и боль. Конечно же 10 из 10.

  • Lucie
    2019-05-08 00:24

    Je ressors de cette lecture assez déçue. Pour tout dire, j'ai failli abandonner ce roman, mais comme je venais déjà d'en abandonner un... Je me suis dit que j'allais faire un effort, mais j'ai plutôt lu en diagonale, et je n'ai pas l'impression d'avoir raté grand-chose. Cent Ans est un roman qui parle du quotidien et j'ai bien aimée découvrir ces îles nordiques, c'est un cadre assez différent de ce que je lis d'habitude et au départ, je m'y suis plongée avec joie. Mais voilà, les pages défilants, j'ai trouvé que le roman s'étirait en longueur, qu'il ne se passait pas énormément de choses. De plus, j'étais souvent perdu à cause des personnages : le livre fonctionne par un système de cahiers et de l'un à l'autre, je ne me souvenais plus de la génération de personnages que l'on suivait, je ne parvenais pas à faire les liens entre eux... Bref, je suis contente de me dire que je suis venue à bout de ce roman, parce que ma lecture m'apparaissait plutôt comme une corvée, pour les trois cents dernières pages (soit la moitié du roman...).

  • Claire
    2019-05-02 01:26

    Even though reading this novel felt pleasant all along, thanks to Herbjorg Wassmo's writing talents, I kept wondering if this was a story worth telling the public. It felt more like a long - and written - psychoanalysis meant to help the author understand her own place in the family tree, especially among the women of her family. It's as if she felt the need to fill in the blanks left in her family history to explain the endeavours of her ancestors, or their motivations. Hence the fact that I'm not sure reading this novel was worth my time, also because it was quite long actually. And after a few hundreds of pages, the end felt particularly weak, again as if the author felt like it was enough and didn't care about everything she left unsaid and without explanation for the reader.All in all, quite well written and pleasant to read, but also a story that maybe could have been left unpublished and kept private, because of no interest to the potential reader.

  • Vicky
    2019-04-28 03:40

    Een van de thema's die het boek behandelt is aartsmoeilijk: misbruik. Ik denk dat het een beetje fout is gelopen omdat het thema te persoonlijk is voor de schrijfster.Het boek leek mij in de eerste plaats vooral therapeutisch. Daar is op zich niets mis mee, maar ik vond dat het verhaal af en toe moest inboeten,omdat (om een zwaar woord te gebruiken) het trauma te groot was. Het is een zeer persoonlijk en een bij momenten bijzonder emotioneel boek. Als lezer voelde ik mij er daarom vaak wat bedremmeld buiten staan.Wat ik wel heel sterk vond: de schets van een vrij geïsoleerde Noorse familie doorheen de tijd. De beelden die ze over de natuur, de huizen en de familieverhoudingen oproept, zijn spectaculair. Het is ook een mooie schets van enkele sterke vrouwen.

  • Léa
    2019-04-27 00:27

    Cent ans est une belle découverte. Herbjørg Wassmo nous plonge dans le quotidien de femmes norvégiennes de générations différentes. L'écriture est très belle et, malgré le rythme lent, nous plonge dans la vie quotidienne de ces femmes. Les personnages sont attachants et intéressants. J'ai également été émue par certains passages.Ce livre est un superbe plaidé pour ses femmes fortes qui rêvaient d'ailleurs mais qui étaient profondément ancrées dans leur terre du Nord et dans les convenances.Par ailleurs, j'ai adoré raviver les souvenirs de mon voyage en Norvège grâce aux superbes descriptions de l'auteur. Je ne pense pas que ce livre m'ait énormément marquée mais c'est en tout cas un beau moment lecture.

  • Katti
    2019-05-13 00:36

    Begint veelbelovend. Het eerste hoofdstuk neemt je mee in de angst de de hoofdpersoon heeft voor 'hem'. Je wil meteen in het verhaal duiken. In het volgende hoofdstuk veranderd de schrijfstijl volledig. Alsof iemand anders de pen overnam. Het wordt een fantasieloze opeenvolging en opsomming van feiten en personen waarmee de schrijfster geen enkele voeling blijkt te hebben, zoals een geschiedschrijver het leven van iemand probeert te reconstrueren op basis van gevonden feiten. Zo saai dat ik zelfs niet meer wil weten wie 'hij' is en waarom ze zo angstig is. Heb het na een zestal hoofdstukken opgegeven : too many books too little time.

  • Ditte
    2019-05-14 06:22

    Bogen infrier alt hvad den lægger op til på bagsiden. Den er romantisk, uromantisk, barsk og et tydeligt billede på hvordan hverdagen kan have set ud for mange kvinder i det forrige århundrede. Selvom de er født ind i samme familie har de tre kvinder haft hver deres skæbne, hvilket gør at bogen ikke bliver for ensformig.Det er en hyggelig bog, som ikke opnår nogle specielt sindsoprivende klimaks - hvilket jeg i dette tilfælde heller ikke finder nødvendigt, for at min nysgerrighed bliver bibeholdt alle 442 sider igennem.

  • Monica Wies
    2019-05-02 22:26

    Was even zoeken om dit boek te vinden.Indit boek vertelt de schrijfster over haar overgrootmoeder Sara Susanne, haar grootmoeder Elida en haar moeder Hjordis.Zij kwam precies honderd jaar na de geboorte van haar overgrootmoeder ter wereld.Zij vertelt over de mannen in hun levens, die zij kregen en die zij wilden, en over de kinderen die zij kregen.Het speelt in het noorden van Noorwegen, toen Oslo nog Kristiania heette.

  • Melinawitch
    2019-05-17 22:26

    Un retour mitigé sur ce livre que j'avais pourtant hâte de lire : l'idée de découvrir un peu de la Norvège à travers l'histoire de plusieurs génération de femme me plaisait.Mais je l'abandonne à la moitié car si certain passage m’intéressaient,ce livre me donne un sentiment diffus de malaise sans que j'arrive a expliquer vraiment pourquoi, peut être l'impression que toutes ces femmes n'ont jamais été heureuse, qu'elles n'aimaient pas leur vies, ni leurs enfants.

  • metaphor
    2019-05-24 23:45

    Deja, akmuo, niekad neglostytas saulės spindulio, šilumos skleisti taip pat negali.*Liečiant jos veidą, užlieja keistas jausmas. Lyg vėjas... Ar ilgesys... tai gali patirti prabėgus vasarai, kurios taip ir nepastebėjai...*Nevalia toliau gyventi vien tuo, kas nebesugrąžinama, nevalia įstrigti tuštumoje.

  • Сhristie ♥
    2019-04-24 06:22

    Мені доводилося занотовувати, хто кому із всіх героїнь був мамою-бабцею-прабабцею і скільки мав дітей. Як окремі історії сімей, досить цікаво і пізнавально. Але, загалом, книга у мене не склалася в загальну емоцію.

  • Sophiene
    2019-05-24 03:25

    What a wonderful writer this is, every book is a gem.... Just as I like the cello for its dark and mysterious sounds, so I like the books of Herbjorg Wassmo for its dark and mysterious atmosphere, wonderful, wonderful....

  • Accio Jurassic Books
    2019-04-26 04:39

    Alors je n'ai pas pu aller au bout de ce roman qui m'a profondément ennuyé... L'histoire ne me semblait être juste le récit justifiant les actes de femmes du passé. Mais pas de réel grand intérêt pour cette histoire.

  • Yasmina
    2019-05-12 01:24

    Je n'ai rien contre les romans qui n'ont pas d'intrigue forte mais pendant 600 pages ce fut assez laborieux.

  • Justina Nainyte
    2019-04-24 23:51

    Amazing writer, amazing plot's turns and knots.. Whichever book I take, I dive into and don't want to get out just like a kid from the sea.100 years, generations passing, opportunities changing, but desires are forever. Very touchy!